عاقبت علت سكوت مكتوبم را شناختم. علت به معناي واقعي كلمه‌اش كه بيماري است! اين ماه‌هاي اخير،‌ حرفها و انديشه‌ها و سخن‌ها براي مستمعي عزيز خرج مي‌شوند. و من متاسفانه كوچكتر از آنم كه آنقدر حرف و ايده و انديشه براي گفتن داشته باشم كه از گفتن‌هاي شفاهي، براي گفتن‌هاي مكتوب زياده بيايد! این ضعف بزرگی است برای کسی که در راه نویسندگی قدم برمي‌دارد.
علي ايحال، تصميم گرفته‌ام كه نوشتن را از سر بگيرم و برخي حرف‌ها و دردهاي ناخصوصي را باز بنگارم... محض يار مهربان، آن مونس و آرام جان!